फेसबुक

फेसबुक
मेरो प्रेमी कविता थी,दुख सुख कि संगी .
आजभोली मै पनि स्वार्थी भएको छु
कविता लै छोडिदिए, दुइचार चिठीपत्रमा
सम्झिन्न उसग बिताएका ति अतितहरु पनि
बाटो समातेकी, बिराए भर्सेला परोस
माया साट्न थालेको छु उनै फेसबुक संग
महानायेक उही, सुपर हिरोएन पनि
सबैले मन पराए पराए भन्छन, ठोक्छन दामीका दामी
न कविता जस्ती गरिब छ, न काली,फुस्री पनि
होलिउड तेही बलिउड उही अनि कलिउडका नौटंकी
पत्रिका पनि उही, झगडा, घारे, संघारेहरु पनि
अस्पतालमा सुतेर पनि हुने, जंगलमा पुगेरनी नि
रुदै गर्दा हास्दै, जिउदै हुदा मर्यो भन्न पाईने
सम्झ्यो केहि छैन, बिर्सन कसै सकिन्न
लुकेर होस् कि, डटेर, राम रमिता गर्न, देख्न पाइने
न बाउले देख्ने डर, न आमाको गाली, दुनिया त कहाँ हो कहाँ
कविता जस्तो बोक्दै हिड्न नपर्ने, ख्यालख्यालमै कबितै कविता
क्या बात है कविता, फेसबुक संगको प्रेम,
फर्के फर्किहाले, पाप मैलाई लागोस मुरी मुरी
कविता सत्य तिम्लाई बिर्साई येही फेस्बूके मोरी