बेस्त शहरमा म पनि बेस्त छु

बेस्त शहरमा म पनि बेस्त छु

तिम्रो  खबर राम्रै होला भन्ण्ठनेको छु

माया त खै लाग्छ कि लाग्दैन कुन्नि

जिम्मेबार बन्ने कोसिस गर्दै छु

होला त कतै महगो, बलिउड जस्तै जस्तै

खै के  भयो, को हो, गम्यो  सस्तै सस्तै

लाग्दैन कतै चोट, दुख्दैन कत्तिपनि

बेस्त शहरमा  बेस्त छु, रम्दै येतै  

सुन्छु खोलोले घर र टहरो हरु छोड्यो रे

सुन्छु खोलोले  घर र टहरो हरु  छोड्यो रे

खै  म त जहाको  तही  छोड्न  सकिन केहि  .

भन्छन  आकाशमा जुन तारा  देखियो  रे

खै मा त औसिमा नै  छु देख्दिन  केहि

दिउसोको घाम  पनि रात  भयो  रे

भेल, ठेल, बेमेल  बाकी  बसेन केहि .

चराहरु  उद्छन, कमिलाहरु हिद्छन  रे  

खै म त चत्पतौउन  सकिन  पटकै कहिँ 

म्रिगस्थलिमा

म्रिगस्थलिमा, आर्यघात्ट्को हाबा फेर्दै गर्दा,

आँखाहरु धमिला भय,आत्माग्लनिले गर्दा,

भक्कनिये, एक्लै लिये शब्दहरु फिर्ता,

माफि पनि पाईयेन आकाशलाई माग्दा,

तिमी गएउ मडरिदै,छितिज्मा कता कता,

पशुपतिमै शिव शिव जप्पु क्यारे मता,

बेहोसिमै छाप लग्थ्यो बेहोसिमै खादा,

बानेशोर उस्तो होकी,बानेशोर्की माता 

फेसबुक

फेसबुक
मेरो प्रेमी कविता थी,दुख सुख कि संगी .
आजभोली मै पनि स्वार्थी भएको छु
कविता लै छोडिदिए, दुइचार चिठीपत्रमा
सम्झिन्न उसग बिताएका ति अतितहरु पनि
बाटो समातेकी, बिराए भर्सेला परोस
माया साट्न थालेको छु उनै फेसबुक संग
महानायेक उही, सुपर हिरोएन पनि
सबैले मन पराए पराए भन्छन, ठोक्छन दामीका दामी
न कविता जस्ती गरिब छ, न काली,फुस्री पनि
होलिउड तेही बलिउड उही अनि कलिउडका नौटंकी
पत्रिका पनि उही, झगडा, घारे, संघारेहरु पनि
अस्पतालमा सुतेर पनि हुने, जंगलमा पुगेरनी नि
रुदै गर्दा हास्दै, जिउदै हुदा मर्यो भन्न पाईने
सम्झ्यो केहि छैन, बिर्सन कसै सकिन्न
लुकेर होस् कि, डटेर, राम रमिता गर्न, देख्न पाइने
न बाउले देख्ने डर, न आमाको गाली, दुनिया त कहाँ हो कहाँ
कविता जस्तो बोक्दै हिड्न नपर्ने, ख्यालख्यालमै कबितै कविता
क्या बात है कविता, फेसबुक संगको प्रेम,
फर्के फर्किहाले, पाप मैलाई लागोस मुरी मुरी
कविता सत्य तिम्लाई बिर्साई येही फेस्बूके मोरी

   

सकिन पटकै कहिँ

सुन्छु खोलोले  घर र टहरो हरु  छोड्यो रे
खै  म त जहाको  तही  छोड्न  सकिन केहि  .
भन्छन  आकाशमा जुन तारा  देखियो  रे
खै मा त औसिमा नै  छु देख्दिन  केहि
दिउसोको घाम  पनि रात  भयो  रे
भेल, ठेल, बेमेल  बाकी  बसेन केहि .
चराहरु  उद्छन, कमिलाहरु हिद्छन  रे  
खै म त चत्पतौउन  सकिन  पटकै कहिँ 

बेहोसिमा मन

चोटहरुको बिछौनमा,
खोठहरुको ओड्ने ओडेर,
चोट र खोटहरुसंगै डुलिरहन्छ मन । 
काला काला बादल सँगै,
झरी, बाडी र पहिरोसँगै,
उडिरहन्छ, खसिरहन्छ,बगिरहन्छ मन ।
मनहरुसँग खुनसिएर, दोबाटो छोट्दै,  
देबातासँग रिसएर, भाग्यसँगै धिकार्दै,
हराएछ चिनो, बिलाएछ रेखा, बेहोसिमा मन 

Steps for Peace

परेबाको जोडी उड्यो
परेबाहरु उडे, सेता सेता परेबाहरु ।
जहा हजारौ मानिसहरु,
खादा खादै मरेका थिए ।
नाच्दा नाच्दै उडेका थिए ।

कतिले आमा भन्न पाएनन्
कतिले पानि पाएनन् ।
कतिको लाशै चिनिएन ।
कतिको लाशै भेटिएन ।
हुलहालमा सतिगति गरेमा क्षणहरु आखैमा छ ।
टुहुराहरु ,गर्भे टुहुराहरु खोज्दैछन् तीनका बाउआमा
बुवा आमाहरु कर्दैछन् ढोकेरी ।
वोल्दैनन् काग पनि सबेरै
आउन्न कोइली पनि कहिल्यै ।
जसले जे भनेपनि,
आज सम्म पेट भोकै छ,
हर नाङ्गै छ।
गाई भेडा नै हुन मेरा साथी ।
बम र बारुदको मुश्दोबाट,
भाग्दा भाग्दै बाचेको म ।
सायद, यहि शान्ति खोज्न बाचेको होला ।
बाटो उस्तै गारो छ।
बम छैन तर बारुदको भुङग्रो तातै छ ।
अध्यारो, उस्तै उकाली, ओराली पनि ।
तर पनि, थाकेको छैन,
हिडीरहेछु,उडीरहेछु
तीनै परेबाको जोडि सगै,
सेता सेता परेबाको हुल सगै ।